آقا محسن ... یه قسم بخور که این حرفایی که زدی بهش اعتقاد داری و بعد از انتخابات فراموش نمی کنی ...
...
قبل از انتخابات وقتی فیلمهای انتخاباتی کاندیداها رو نگاه می کردم یه نکته توجهم رو جلب کرد. با اینکه اصلا علاقه ای به سیاست ندارم، به خاطر صداقتی که در کلام آقا رسول در گفتگو با محسن رضایی بود دو فیلم انتخاباتی رو دیدم. حرفهای رسول گاه من رو به فکر فرو میبرد و گاهی از ته دل به حرفهاش می خندیدم. پر حرارت و تلخ حرف میزد ...
...
چند ماه پیش وقتی توی سینما نشسته بودم و "میم مثل مادر" رو نگاه می کردم صدای هق هق آدمهایی که توی سینما بودند رو هر لحظه واضح تر می شنیدم ...
...
امروز دم غروب، توی تاکسی، پشت ترافیک ... از رادیویی که مدام خش خش میکرد شنیدم ... رسول ملاقلی پور درگذشت... به گوشهام اعتماد نکردم و دوباره گوش تیز کردم که دوباره بشنوم ...
...
یک سبیل پهن مردانه و یک صورت خشن که در پشت اون می شد صفا و صمیمیت رو یافت با یک ته لهجه آذری و کلامی خوش ...
اینها تمام چیزهایی نیست که وقتی خبر فوتش رو شنیدم به یادم اومد و مثل فریم های بهم پیوسته از ذهنم عبور کرد...
رسول ملاقلی پور هم رفت ... چقدر ساده و بی غل و غش هم رفت.
نمیدونم چرا چند وقته آدمایی که دوستشون داریم رو از دست میدیم. چرا من باید توی این وبلاگ مطلبی بنویسم درباره ی عزیزی که از دست رفته ... این زمستون هم بد زمستونی بود! خیلی ها رو با خودش برد ... ناصر ... بابک بیات ... حالا هم که رسول...
...
از سفر به چزابه شناختمش. بااینکه فیلمهای قبلیشو شعاری و تکراری میدیدم از سفر به چزابه به بعد نظرم نسبت به کارهاش عوض شد.
رسول مرد جنگ بود با اون چهره خشن و قلب رئوف. قلب رئوفی که" میم مثل مادر" رو خلق کرد. رسول دلسوخته ای بود که "نسل سوخته" رو از خاکسترهای دلش بیرون کشید ...
او یک هنرمند واقعی بود... هنرمندی که هنرش ذاتی بود و آن را ارزان نمی فروخت.
... یادش گرامی باد
|
