برداشت صحیح از جملات من نداشت شاید فکر می کرد، من هم مثل همان بی خانه مان های توی خیابانم، که با چند تا اسکناس می خواهد تن مرا بخرد، بوی قهوه اتاق را پر کرده بود حس غریبی داشتم دلم می خواست مانند دانه های قهوه تلخ بودم تا انقدر مورد توجه مردان قرار نمی گرفتم
دوست داشتم پوستی همچون قهوه سیاه داشتم تا شاید مرا به حال خودم بگذارند،این زیبای باید برای من نعمت می شد چه فایده که مانند چاهی از قیر مرا در خود فرومی برد.

صدای بهم زدن فنجان قهوه و لبخند  کریه المنظر مشتری مرا می آزرد،صدای ساعت داخل اتاق مرا به خود آورد 12ضربه دیگر برای برگشتن به خانه دیر شده بود. باید امشب را کنار این مرد بمانم، حس غریبی تمام وجودم را گرفته، دلم می خواست با دستانم این مرد را خفه می کردم اما می دانم اثری ندارد چون باز هم مانند گیاه هرزه ای نفر دیگری سبز می شد و این دفعه با پیشنهاد بهتری، گاهی اوقات بوی تن مردان مانند بوی یک حیوان بروی تنم باقی می ماند فنجان قهوه اش را کم کم می نوشید انگار از نگاه کردن به من و عذاب دادن من لذت می برد.
نگاهش مثل آهن گداخته ای برروی بدنم اثر می کرد ای کاش زودتر تمام می شد ، دستانم با زنجیر های نیاز به هم بسته شده، و پول تنها کلید این دست بند است.
فنجان قهوه را روی میز گذاشت و کم کم بسوی ام می آمد، لبخند تمام صورتش را گرفته لبخندی از روی شهوات حیوانی، چشمانم بسته شد و خود را به فراموشی سپردم.

رضا

 وقتی به انتها رسیدم شب بود ، ستاره ای در آسمان فرو ریخت ، اندیشه ای در ذهن سوخت! وقتی به انتها رسیدم خود را در زلالی آب ندیدم و از پشت شیشه مه گرفته عینک فردا نمایان نشد!

انتها ... ابتدا ... به کجا می روم در این چشم انداز بی مانند رویا؟

با رویا زیسته ام و با رویا به انتها می رسم ولی رویا دیگر با من یار نیست. نه دیگر هم پیمان و نه دیگر هم قسم نیست تا مرا با خود به اعماق ببرد.

چه روزگاری دارم ... ساعتها به عقب بر می گردندند و عقربه ها ثانیه های گذشته را می شمرند!

شاید خواب بودم و خواب می بینم که صبح است و مهتاب در آسمان بیدار!

به انتها رسیده ام چون دیگر جرقه ای در ذهنم نیست تا بیافروزد و دوباره در گلستانم نشاند!

روزی که در ابتدا بودم شوق آن داشتم که در اوج فرود بیایم ولی می بینم که تا حال حتی به اوج هم نرسیده ام!

باد می وزد ، آتش در زیر خاکستر سرخ می شود ولی باران به شعله اجازه نمی دهد تا زبانه کشد،

آتشی که از هیزم اندیشه افروخته شد و در بیداد جهل خاکستر ...

باران رحمت است... می بارد بر ذهن و می شوید ته مانده خاکستر گرم پریشانی را.

امیر

اولین چیزی من بهش فکر می کنم اینه که چرا من کاری می کنم که پیش رفت نکنم.
یعنی خودم جلوی پای خودم سنگ می اندازم انگار من 2 نفرم یکی که سعی در پیشروی داره یکی که جلوی کارهای نفر اول را می گیرد.
بعضی از دوستان که در کوچه بازار به کوتاه فکر کردن عادت کردن به این مشکل می گویند خود درگیری!
اما من معتقدم ما از چند شخصیت یا حداقل 2 شخصیت تشکیل شده ایم که گاهی این شخصیت های بر زد هم عمل می کنند ، باید سعی کنم این شخصیت هارا رهبری کنم تا در یک جهت حرکت کنند.
فکر کنم جامعه ایران هم همینطوره.
من کم کم دارم به این نتیجه می رسم که باید حکومت دیکتاتوری بر پا کرد!

رضا

هنر منشا الهی دارد و در وجود منشا الهی برای هنر شکی در میان هنرمندان واقعی نیست .علت اصلی تکیه هنر بر خلاقیت همان منشا می باشد که خود مبدا است و دارای هیچ منبعی غیر خود نیست.پس از نابودی هنر بوسیله بازار هنری و نیاز کار بروی طرح هایی با استفاده از منبع بدون ذکر منابع، هنر به کپی کاری روی آورد،این مساله باعث بوجود آمدن مکتب کریتویسم شد این مکتب با القا این نکته که هنر باید بر اساس تفکر فرد و در بدترین حالت با ایده گرفتن صورت بگیرد.
شکل تازه ای از هنر را به جامعه هنری تزریق کرد، این کتب بر اساس خلاقیت هنری فرد بناشد و تمام هنرهایی را که بصورت نسخه برداری از آثار دیگر که بر مبنای خلاقیت ایجاد شده اند را زیر سوال برد که آیا هنر نسخه برداریست یا ایجاد نسخه اصلی!
به شخصه امید وارم این مقوله در بین هنرمندان ایرانی رواج پیدا کند تا کمی از نسخه برداری از کارهای دیگران (هنرهای غربی) کاسته شود.

رضا